Met lege blik staar ik voor me uit

mensen komen en mensen gaan

Maar geeneen die tegen me praat

De straat en de stenen

Het onkruid tussen de voegen

de mieren werken naarstig

bedrijvigheid alom

Leegte omringt me

ik maak geen deel uit

van de drukte van de wereld

Het lijkt alsof

ik voor hen

niet besta.

Alsof het voor hen

niet zo uitmaakt

of ik nu leef

of sterf

of ik nu hier zit

of daar

of ik nu zus ben

of zo

In het grote geheel der dingen

ben ik niets.

De leegte

ze vreet aan me.

Doelloos loop ik rond in de stad

Doelloos leef ik

Ik ga maar en ga maar

Ik probeer maar wat.

Maar de twijfel van hoe ik leven moet

Van hoe ik dingen moet doen

van welke dingen ik moet doen

Ik vraag me af waarom ik leef

Ik vraag me af waarom ik besta

Ik vraag me af van wat het nut is

van de dingen die ik doe

Ik vraag me af wat er van me

verwacht wordt

Ik vraag me af waarom

Ik vraag me af

Ik vraag me af

Ik vraag me af