Psychiaters banen zich een weg

doorheen mijn hersenkronkels.

Een rare bocht, een vreemde krul,

een obstakel hier en daar.

De grijze massa in mijn hoofd,

gepaard met donk’re wolken,

heeft er thans voor gezorgd

dat ik niet goed meer leef.

Verplicht ben ik om hulp te zoeken

om goed te functioneren.

Om deel te nemen, als hij en zij,

aan deze klotemaatschappij.

De dokter kijkt in mijnen kop

en ziet het probleem zitten.

“Was het maar een tumor hé,

dan sneed ik het zo weg.”

De klok, die tikt het eerste uur

voor mijn neus reeds weg.

Het tweede uur, dat gaat van start

over veertien dagen.

De zielenknijper analyseert

mijn hoofd en doen en laten.

Mijn woorden gedissecteerd,

mijn denken onder ‘t mes.

De factuur loopt akelig op,

een sessie meer, niet minder.

“Vertel eens over hoe het gaat

en hoe de nacht verliep.”

“Vergeet geen elementen uit je jeugd

en deel je schoolverhalen.”

Ik deel en geef, distribueer,

beschrijf en meld en expliceer.

Met alles dat ik hem vertel

kan ik boeken vullen.

Maar niemand die het boeien zal,

slechts voor patattenschillen.

Het blijkt een lange weg te zijn

die leidt naar mijn herstel

Maar met de juiste hulp en steun

geraak ik er heus wel.

Of ik daar zelf nog ik geloof?

Dat kan ik niet beloven.

Maar wat rest me anders nog?

Ik kan me niet neerleggen.

Het eind komt dichterbij

met elk’ gezette stap.

Voet voor voet en woord voor woord,

een blakend mens word ik!