Daar zat ze dan

Alleen, op tram vijftien.

Durf ik haar aanspreken?

Misschien.

En onze wegen blijven kruisen

Langs bomen en automaten,

Stations en huizen

Over pleinen en straten.

Oogcontact en weer wegkijken

Ik verzamel al m’n moed

Of het lukt, zal nog blijken

Een stomme lach wordt mijn groet.

Ze gaat verder en ik ook

Mijn poging heeft gefaald

Alles lijkt op de gaan in rook

Mijn gedachten lijken verdwaald.

En daar gaat ze dan

Op weg naar de andere kant

Heb ik nog een back-up plan?

Ik doe nog even een teken met m’n hand.

Ze verdwijnt, mijn kans verkeken

De leegte vervult mijn hart

Waarom kon ik haar niet spreken?

Waarom doet mijn hoofd zo verward?

Maanden gaan voorbij en nog steeds

spookt zij rond in gedachten,

Het leven lijkt wel iets wreeds

dat ik op haar wil wachten.

Onze ontmoeting duurde maar kort

Het was louter toeval

Verliefd worden lijkt me wel een sport

Iets dat ik maar al te vaak verknal.

Mijn hart voelt eeuwig gebroken

Het voelt zwaar aan als een steen,

Iedereen blijft er maar spoken

Binnenin voel ik me echter alleen.