Toen ik hier in ‘s wintersavond

Nog eenzaam op de stoeprand zat

En mijn laatste vijftien franken

In’t café ver weg vergat

Schoot het plots’ling mij te binnen

Dat er meer is dan den drank

Niet dat’ mij nog kan verwarmen

Noch kan helpen met die’n stank

De kou vat nu m’n be’en en voet’n

Verder door naar buik en borst

‘k Krijg nog gauw een tasje koffie

Van een man met weinig dorst

Doch de warmte van de koffie

‘t Kan mij al’maal niet meer baten

Ik denk dat ik dan van de nacht

Toch mijn leven moet gaan laten

Maar op straat wil ik niet sterven

Als een waard’loos stukje stront

‘k Geef toe, m’n leven is niets waard

En toch eindigen w’ al’maal in de grond

Mijn arm bewegen lukt niet meer

Heel mijn lichaam doet zo’n pijn

Plots krijg ik het lekker warm

En toen, tja, mijn leven mocht niet zijn.